— W nędzy, w głodzie i w niedoli srogiej żyjewa91, drogi panie!
Tu Marysi głosu zabrakło, a Wawrzon rzucił się plackiem do nóg jegomości, potem począł całować połę jego surduta i trzymając ją, myślał, że chyba za kawał nieba złapał.
Toć to pan... i swój pan. On z głodu umrzeć nie da, on poratuje, on zmarnieć nie da.
Młody chłopiec, który był z siwym panem, wytrzeszczał oczy, ludzie poczęli się gromadzić, otwierać usta i patrzeć, jak człowiek przed człowiekiem klęczy i po nogach go całuje.
W Ameryce to niebywała rzecz! Ale starszy pan począł się na gapiów gniewać.
— To nie wasz business92 — mówił do nich po angielsku — idźcie do swego businessu!
Po czym do Wawrzona i Marysi:
— Nie będziemy na ulicy stali: chodźcie za mną.
Wprowadził ich do najbliższego bar-roomu; tam wszedłszy do osobnego pokoju, zamknął się z nimi i z chłopakiem. Oni znowu zaczęli mu do nóg padać, od czego bronił się i mruczał gniewliwie:
— Skończcie ten business! My przecież z jednych stron, my dzieci jednej... matki...