— Wkrótce się obrzęd pogrzebowy zacznie.
Pomiędzy bagno mętne zardzewiale3
Ścieżki, jak widma przypadłszy do ziemi,
W pomroku ręce wyciągają białe.
Aż w końcu dwiema liniami jasnemi
W krzyża potworne wyrosły ramiona.
— Chodźmy stąd... cicho... w tej chwili ktoś kona...
Las
Noc jasna... gwiezdnem migotaniem gwarna
I przesycona jutrzni światłem białem.