— Do stołu! — wołał Matifat.
Książę podał ramię Florynie, Koralia pociągnęła Lucjana, tancerka miała z jednej strony Blondeta, z drugiej niemieckiego ambasadora.
— Nie rozumiem, czemu wy napadacie na panią de Bargeton i na barona du Châtelet, którego, jak słyszę, mianowano prefektem Charenty i referendarzem stanu.
— Pani de Bargeton potraktowała Lucjana jak chłystka — rzekł Lousteau.
— Takiego pięknego młodego człowieka! — zdziwił się ambasador.
Kolacja, podana na nowym srebrze, sewrskiej porcelanie, cieniutkim i lśniącym obrusie, tchnęła solidnym przepychem. Chevet przygotował menu, wina wybrał najsłynniejszy specjalista, przyjaciel kupieckiej trójcy. Lucjan, który po raz pierwszy oglądał z bliska zbytek paryski, stąpał z jednej niespodzianki w drugą, ale ukrywał swe zdumienie, jako „człowiek z głową, sercem i stylem”, na którego pasował go Blondet.
Mijając salon, Koralia szepnęła do ucha Florynie:
— Zrób to dla mnie i upij Camusota tak, aby musiał tu nocować.
— Wzięło cię? — spytała Floryna, posługując się gwarą kulis.
— Nie, moja droga, kocham! — odparła Koralia z cudownym ściągnięciem ramion.