Starszemu panu, ubranemu w szeroki turecki szlafrok, z jarmułką na głowie, nie opłaca się wyjąć z ust długiej fajki z bursztynowym ustnikiem. Nie chce mu się również oderwać oczu od starego zużytego modlitewnika. Kiwa mi głową na powitanie i zaraz wraca do modlitewnika.
Ona również pogrążona jest w czytaniu. Jak zwykle czyta powieść. Na uczniu moje przyjście wywiera nieprzyjemne wrażenie. Zrywa się od stołu, potrząsa zaczepnie czarną kędzierzawą główką i podniesionym głosem mówi:
— Co? Dziś też będziemy się uczyli?
A tato uśmiecha się i powiada: — A dlaczego nie?
— Przecież jest Chanuka3! — Mały tupie nogą i pokazuje pierwszą świeczkę z Szamesem4 na świeczniku chanukowym stojącym na parapecie za firanką.
— Zupełnie słusznie — burczy stary.
— No, no podarujmy sobie — odzywa się młody gospodarz. Wydaje mi się, że Ona jakby zbladła, że jakby niżej pochyliła głowę nad książką.
Mówię „dobranoc”, ale młody gospodarz nie pozwala mi odejść.
— Musi pan zostać u nas na herbatce.
— I na ciasta z makiem! — odzywa się radosnym krzykiem mój uczeń. Ten byłby ze mną w najlepszej komitywie, gdyby nie ta nieszczęsna gramatyka.