A w salonie zamku, w którym odbywała się wielka uczta — orgia świateł.
Płoną pachnące woskowe świece. Skrzą się diademy na czołach dam dworu, błyskają światłem pasy na biodrach rycerzy-zwycięzców. Błyszczą srebra i kryształowe zastawy na stole biesiadnym. Płoną od wina twarze biesiadników. Błyskają iskry w oczach dam.
A mimo to jakoś niezbyt miła atmosfera panuje przy stole.
— Wino i kobiety są — odzywa się, marszcząc czoło, pan baron — a gdzie jest śpiew?
— Wielki i zwycięski władco — odpowiadają mu dworzanie — byli w twoim kraju bardowie... wznosili przeciwko tobie zuchwałe, bezczelne pieśni i dlatego z twego rozkazu powiesiliśmy ich!
— Czy ani jeden nie pozostał, żeby zaśpiewać przy moim stole?
Zaległo milczenie. Nikt z dworzan się nie odezwał. I nagle stary kamerdyner nisko się pokłoniwszy przed władcą oświadczył:
— Jest taki jeden, który nie miał jeszcze zaszczytu śpiewać przed twoim obliczem. Mieszka w dolinie... jego matka umiera... siedzi przy jej łóżku i śpiewem odgania sprzed jej oczu strach.
— Sprowadźcie go!
I szybko, skutego w kajdany, sprowadzono owego barda.