— I jak Bóg da, odbędą się zaręczyny.
Z ust Surele wyrywa się bolesny okrzyk. Przypada do niej matka, obejmuje, całuje i stara się na siłę ją przekonywać:
— Córeczko, co za szczęście. Przecież to prawdziwa kopalnia złota... nie zasłużyłyśmy, dalibóg, na taką łaskę... Chyba że twój ojciec zza grobu postarał się o to.
Surele wyrywa się z objęć matki. Zeskakuje z łóżka i szlochając wybiega z domu. Wdowę z początku ogarnia przerażenie. Trwa to niedługo. Po chwili uśmiech pojawia się na jej twarzy. Przypomina sobie słowa swata i powiada:
— Postąpiła tak jak wszystkie dziewczęta w podobnej sytuacji, wszystkie tak reagują.
— Tak samo postępują! Tak samo! — bąka pod nosem reb Pinie.
Życzy wdowie „dobrego tygodnia” i wychodząc całuje mezuzę98.
Wdowa zagłębia się w myślach. Patrzy przez okno na niebo. Jest wdzięczna Bogu. Mruczy pod nosem.
— Dobra rzecz! Dobra nowina!
I byłaby to nawet dobra rzecz, gdyby nie ten fartuch...