— Przeciwko staremu domowi.
Rozglądam się na wszystkie strony i nic innego oprócz piasku nie widzę.
Król ptaków dostrzegł w moich oczach zdziwienie i powiedział:
— Ty zobaczysz ten stary dom przed nimi, bo idziesz szybciej od nas.
— A czego chcecie od starego domu?
— Mamy z nim stare porachunki.
I powiedziawszy to, król zaczyna mi opowiadać historię wyglądającą na zadumaną22 bajkę.
— Stary dom, który wcześniej od nas zobaczysz, bo szybciej niż my się poruszasz, był kiedyś olbrzymim pałacem. Mieszkali w nim liczni magnaci i magnatki.
I żyli owi magnaci i magnatki w dobrobycie. Wino lało się strumieniami i do uczt piekło się całe woły. Ale za mało im było tego wszystkiego. Zachciało im się muzyki do biesiad i uczt. Wyprawili więc do lasu swoje sługi, żeby wyłapać wszystkie śpiewające tam ptaki. Ci rozkaz panów wykonali. Ptaki wyłapali i wsadzili do klatek, żeby swoim śpiewem umilały biesiadnikom żarcie i picie.
I od tego czasu las zamilkł. Z tęsknoty za utraconymi ptakami, które dawniej śpiewały wśród gałęzi i liści drzew, las zaczął chorować. Z dnia na dzień coraz bardziej chudł i marniał. Aż zupełnie zniknął w piasku, z którego wygrzebujemy resztki jego gałązek i liści.