— Chcę ci jeszcze coś powiedzieć. Pamiętasz Soszo, swoją jedwabną suknię ślubną? Tę w srebrne paski?
— Jakże mam nie pamiętać?
— Może byś ją ofiarowała na parochet3 dla Arki Przymierza w bóżnicy?
— Doskonale. Już po nią idę...
— Zaczekaj, kochana moja Soszo. Już ją sam wziąłem. Już wisi nad Arką.
— Ach, ty złodzieju! — Sosza mówi to z uśmiechem na twarzy.
Dopiero teraz Reb Jochanan decyduje się umyć ręce i zasiąść do stołu. Z apetytem zajada podane przez żonę jedzenie, po czym odmawia błogosławieństwo i kładzie się spać.
*
Reb Jochanan pogrążył się we śnie, a jego dusza uleciała do nieba.
Tam w niebiosach wpisała do księgi dobrych uczynków następujące słowa: