Zbierał też datki na utrzymanie jeszyw8, ale ani jeden jeszybotnik9 nie dostał od niego grosza. Chodził po domach i zbierał pieniądze na rzecz Ziemi Izraela, ale złamanego grosza z uzbieranych pieniędzy nie przekazał na ten cel. Zbierał nawet pieniądze na utrzymanie grobu Szymona ben Jochaja w Ziemi Świętej i rzecz jasna pieniądze zatrzymał dla siebie. Handlował też niby Ziemią Izraela10, a faktycznie pobierał ją na miejscu. I do wielu jeszcze innych grzechów się przyznał.
Kończąc, wyciągnął zza pazuchy sakiewkę i oświadczył:
— W niej jest to, co użebrałem.
Gwałtownym ruchem otwiera sakiewkę, a w niej leżą same sturublowe banknoty.
— Te wszystkie banknoty w wasze, rabinie, ręce oddaję. Wydajcie je na cele dobroczynne, według waszego własnego uznania.
Rabin jednym susem przyskoczył do okna. Otworzył je na oścież i zawołał:
— Żydzi, wejdźcie do mnie i to natychmiast. Macie policzyć pieniądze, które przeznaczam na jałmużnę dla ubogich.
Rabin wykazał przy tym taką energię, jakby nagle ubyło mu pięćdziesiąt lat.
Na wołanie rabina wbiegają do mieszkania Żydzi. Ze zdumieniem stwierdzają, że nie ma żadnych banknotów... Co więcej nie ma w pokoju również konającego żebraka. Jest jedno tylko rozbebeszone łóżko i dwie wybite w oknie szyby.
Zastanawiają się, czy to sen, czy, broń Boże, czary?