Bogdaj425 się nasze święciły pradziady!
XCVII
Lecz nazbyt długo już ten dzban na stole,
Czas się go imać426 — ze czcią winną427 wzięty,
Aby naprawił uprzykrzone dole.
Ociec Zefiryn żarliwy i święty,
Na złość światową428 płacząc i swawolę,
Pierwszy go ujął; zaczem429 nadpoczęty,
Gdy się do niego każdy z ojców bierze,
Sączył się likwor430 w skromności i mierze.