Atłas i kitaj
Atłas w sklepie z kitaju1 żartował do woli;
Kupił atłas pan sędzic2, kitaj pan podstoli3.
A że trzeba pieniędzy dać było kupcowi,
Kłaniał się bardzo nisko atłas kitajowi.
Gdy przyszło dług zapłacić, a dłużnik się wzbraniał,
Co rok się potem kitaj atłasowi kłaniał.
Przypisy:
1. kitaj — tanie, cienkie płótno bawełniane; por. kitajka. [przypis redakcyjny]
2. sędzic — syn sędziego. [przypis redakcyjny]