I wyruszył Abram, wciąż idąc i koczując, ku południowi.
Ale nastał głód75 w kraju, i zstąpił Abram do Micraim76, aby pobyć tamże, bo ciężkim był głód w kraju.
I stało się, gdy już bliskim był przybycia do Micraim, iż rzekł do Saraj, żony swojej: „Otóż wiem, że kobietą pięknego wyglądu jesteś.
I będzie, gdy ujrzą cię Micryjczycy, powiedzą wtedy: żona to jego, — i zabiją mnie, a ciebie zostawią przy życiu.
Powiedzże, żeś siostrą moją, aby mi się dobrze działo77 dzięki tobie, a żyła dusza moja z przyczyny twojej”.
I stało się, gdy przybył78 Abram do Micraim, że ujrzeli Micryjczycy kobietę tę, iż piękną była bardzo.
I ujrzawszy ją, książęta Faraona wysławiali ją przed Faraonem; i wzięta została kobieta ta do domu Faraona.
Abramowi zaś świadczono dobrze ze względu na nią. I posiadł owce, i woły, i osły, i sługi, i służebnice, i oślice, i wielbłądy.
Ale raził79 Wiekuisty Faraona klęskami wielkimi, takoż i dom80 jego, z powodu81 Saraj, żony Abrama.
I wezwał Faraon Abrama, i rzekł: „Cóżeś mi to uczynił? Czemu nie powiedziałeś mi, że to żona twoja?