— Głuptasie, to nie twój kotek, to słońce poranne tak błyszczy na kominie.
Ale Jaś nie oglądał się za kotkiem, lecz raz po raz rzucał za siebie biały kamyczek na drogę. Kiedy się znaleźli w głębi lasu, rzekł ojciec:
— Nazbierajcie, dzieci, chrustu, rozpalimy ogień, abyście nie zmarzły.
Jaś i Małgosia naznosili chrustu, a gdy rozniecono ognisko i płomień strzelił wysoko, macocha rzekła do dzieci:
— Połóżcie się przy ogniu i wypocznijcie, a my pójdziemy głębiej w las narąbać drew. Wracając przyjdziemy po was i razem pójdziemy do domu.
Jaś i Małgosia siedli przy ogniu, a w południe każde zjadło swoją kromkę chleba. A że słyszeli uderzenia siekiery, pewni byli, że ojciec jest w pobliżu. Lecz to nie siekiera była, ale gałąź, którą przywiązał drwal do drzewa i którą wiatr uderzał o drzewo. Po pewnym czasie dzieciom przymknęły się oczy ze znużenia — i zasnęły.
Kiedy się wreszcie obudziły, była już ciemna noc. Małgosia rozpłakała się, mówiąc:
— Jakże się wydostaniemy z lasu?
Ale Jaś pocieszał ją:
— Poczekaj, aż się księżyc ukaże, a wtedy znajdziemy już drogę.