1702. neminem civium laesit (łac.) — nikogo z obywateli nie skrzywdził. [przypis redakcyjny]
1703. iussit delatores fustibus et flagellis caesos deportari per castra et plateas (łac.) — kazał donosicieli kijami i biczami ćwiczyć i po obozach i ulicach włóczyć (Swetoniusza, Życie Tytusa, VIII; cytat niedokładny). [przypis redakcyjny]
1704. przysada — przywara, wada. [przypis redakcyjny]
1705. pestylencja (z łac.) — zaraza. [przypis redakcyjny]
1706. consiliis (łac.) — radom. [przypis redakcyjny]
1707. contumeliis (łac. forma B. lm) — zniewagi. [przypis redakcyjny]
1708. paremia — przysłowie. [przypis redakcyjny]
1709. qui facile credit, facile decipitur (łac.) — łatwowierny łatwo bywa oszukany. [przypis redakcyjny]
1710. Contumelia Harpagi consumpsit coronam Astyagis. Contumelia Narsetis inundavit sanguine Italiam (łac.) — Zniewaga Harpaga pozbawiła Astiagesa korony. Zniewaga Narsesa krwią zalała Italię; Harpagos — wódz Astiagesa, króla medyjskiego, ściągnął na siebie gniew króla przez to, że młodego Cyrusa sam nie zabił, tylko zdał to na pasterza, który rozkazu nie wykonał. Astiages z zemsty kazał zabić syna Harpaga i podać mu go w potrawie na stół. Mszcząc się tej zniewagi, Harpagos przy pomocy ocalonego Cyrusa pozbawił Astiagesa tronu; Narses (zm. 567 r.) — sławny wódz Justyniana I, z zemsty za odebranie mu godności wielkorządcy Italii sprowadził Langobardów. [przypis redakcyjny]
1711. perversis delatorum consiliis (łac.) — przewrotnymi radami donosicieli. [przypis redakcyjny]