Cały ten bezmiar, bezlik ten
Życioświadczego ruchu,
Co tam snać7 w wieczny zapadł sen,
Tu wiecznie żyje w duchu.
I on, zlan z bytów bytem on,
On, co w tworzenia niebie
Wysnuwa z siebie plonów plon
I znów go wchłania w siebie8 —
On, co na słońca wzniósł się perć,
Zrzuciwszy ciał okrycie,