Dla ciebiem rabował koralików sznury,
Tyś mnie na spętanie wtrąciła w te mury!
Potom ci przynosił jedwab, aksamity,
Abym w te łańcuszki dzisiaj był spowity?
A bodaj–że we mnie piorun był uderzył
W oną złą godzinę, kiedym ci zawierzył!
A bodajś, dziewczyno, na wieki przepadła,
Żeś mi zgotowała te na kark zawadła!...
Nie ciesz się, tej głowy nie noś–że tak górnie,
Jeszcze nas zobaczą wirszyczki a turnie!