Aniołowi podobna barziej niż człowieku.
Raj tam, gdzie ona siedzi, a którędy mija,
Za jej stopami róża wstawa i lelija;
Jej k woli piękne drzewa dają cień sowity
Nie chcąc, aby ją letni żegł137 ogień obfity.
A ona, myśl wspaniałą znosząc138 z układnością,
I niedobyte serca zwycięża miłością.
A człowiekiem tak władnie jako słońce wonnym
Nawrotem139 albo magnes żelazem nieskłonnym.
Wiele oczom powinien140, o pani, kto ciebie