Na poduszkę
Szlachetne płótno, na którym leżało
Owo tak piękne w oczu moich ciało,
Przecz1 tego smutny u Fortuny sobie
Zjednać nie mogę, aby głowie obie
Pospołu2 na twym wdzięcznym mchu leżały,
A zobopólnych3 rozmów używały?
Więcej nie śmiem rzec, bo i tak się boję,
Że z tych słów Zazdrość myśl rozumie moję.