„Niech stanie tu w kącie pokoju skrzynia ze złotem i worek dukatów”.
Powtórzył dwa razy.
Zaszumiało w głowie. Poczuł ból dotkliwy. Pot wystąpił na czoło. Dreszcz potrząsnął Kajtusiem.
Kajtuś nie jest tchórzem, ale przestraszył się, gdy w ciemnym prawie pokoju zobaczył między stołem i oknem — wielką skrzynię z czarnego drzewa, a obok — wór przewiązany sznurem, zalakowany czerwoną pieczęcią.
Aż zatrzeszczała podłoga pod ciężarem.
„Chcę mieć klucz od kufra. Chcę mieć klucz od kufra”.
Otworzył bez trudu. Uniósł wieko. Złoto. Jak błyskawica oświetliło pokój.
Pomacał worek: twarde, okrągłe dukaty.
Usłyszał na schodach znajome kroki.
„Niech zniknie. Niech zniknie”.