Drugi nie chce mówić: boi się, że go wyśmieją, żartować będą z tego, co dla niego poważne i ważne.
Trzeci chciałby powiedzieć, ale nie wie, jak zacząć. I właśnie trudno mówić o tym, co najbardziej zajmuje.
— Jakie to dziwne.
— Co dziwne?
Wszystko. Wszystko, co się pamięta i o czym się zapomina. I jak człowiek zasypia, i co się śni, i jak się budzi, co było i nie wróci, i co będzie. I wspomnienie, i pamiątka, i marzenie, i zamiar, i postanowienie.
Mylą się dorośli.
Zdaje im się, że dzieci mają tylko przyszłość, a nie mają przeszłości.
Zdaje im się, że dzieci nie chcą myśleć o przyszłości i trzeba im często o tej przyszłości mówić.
— Kiedy byłem mały — mówi dziecko.
— A teraz jesteś duży? — i śmieją się.