W głuszy słychać tylko było trzask płonącego domu i stłumiony, daleki poryk wulkanu.
Lud się już nie odzywał. Zrozumiał snadź124 to, co i ja czułem w owej chwili, że odjazd mój jest bezwzględną koniecznością losu, której się daremnie opierać.
— Może powrócę do was jeszcze kiedy. Żyjcie tymczasem w zgodzie i po ludzku — bąknąłem, wiedząc, że kłamię im i sobie.
— Nie wrócisz! — odezwała się milcząca dotąd Ada.
A potem, zwracając się twarzą do obecnych, dodała podniesionym głosem:
— Stary Człowiek was opuszcza!
Było coś strasznego w tym krzyku, który dreszczem przejął wszystkich zgromadzonych.
— Tak być musi! — rzekłem głucho.
W godzinę później znajdowałem się już we wozie125, dążąc wraz z Adą i trzema jej bratankami ku północy...
*