— Chce pani wiedzieć? — zapytałem z furią.
— Tak! — krzyknęła.
— Ponieważ zbyt mało jest wart — rzekłem brutalnie.
Zapadła na chwilę cisza; spostrzegłem, że ognisko na drugim brzegu pojaśniało, rozszerzając krąg swego blasku jak zdumione spojrzenie, po czym skurczyło się nagle do rozmiarów mniejszych niż łepek od szpilki. Przekonałem się, jak blisko stała dziewczyna, dopiero gdy chwyciła mnie palcami za ramię. Nie podnosząc wcale głosu, wyraziła nim bezmiar zjadliwej pogardy, goryczy i rozpaczy:
– Powiedział mi zupełnie to samo... Pan kłamie!
Ostatnie dwa słowa krzyknęła w narzeczu krajowców.
— Niechże mnie pani wysłucha! — błagałem.
Trzęsła się, dysząc głośno, i odepchnęła moje ramię.
— Wszyscy, my wszyscy za mało jesteśmy warci — zacząłem z najgłębszą powagą.
Słyszałem jej łkania i strasznie szybki oddech. Zwiesiłem głowę. I po cóż było mówić? Zbliżały się kroki; oddaliłem się po cichu bez słowa...