— Mam nadzieję — przerwałem.
— Ona także mi wierzy — szepnął w zamyśleniu, a potem dodał zupełnie innym tonem: — Kiedy ja też pana zobaczę?
— Nigdy, chyba że się pan stąd wydostanie — odrzekłem, unikając jego spojrzenia.
Nie wydał się tym zaskoczony; przez chwilę stał bardzo spokojnie.
— Więc żegnam pana — rzekł po krótkiej chwili milczenia. — Może to i lepiej.
Uścisnęliśmy sobie ręce. Poszedłem ku łódce, która czekała, oparłszy dziób o wybrzeże. Szkuner, z przywiązanym żaglem głównym i kliwrem wyciągniętym na stronę nawietrzną, tańczył po fioletowym morzu; żagle zabarwiły się na różowo.
— Czy pan prędko wraca do kraju? — zapytał Jim w chwili, gdy przestępowałem przez burtę.
— Mniej więcej za rok, jeśli będę żył — odrzekłem.
Dziób zgrzytnął o piasek, łódka znalazła się na wodzie, mokre wiosła błysnęły i zagłębiły się po raz pierwszy, drugi. Jim, stojący na skraju wody, podniósł głos:
— Niech pan im powie... — zaczął.