Dziewczyna klasnęła w ręce; pierwsze jej słowa były: „Zamknij bramy”. Większość ludzi z załogi wróciła już do swych domów; Tamb’ Itam zwołał i popędzał tych nielicznych, którym z kolei wypadło pełnić służbę. Dziewczyna stała na dziedzińcu wśród ogólnej bieganiny.
— Doramin! — krzyknęła rozpaczliwie do mijającego ją Tamb’ Itama.
Gdy przebiegał koło niej po raz drugi, odpowiedział szybko na jej myśl:
— Tak. Ale cały proch Patusanu jest u nas.
Schwyciła go za ramię, cała drżąca, i szepnęła, wskazując na dom:
— Poproś go tutaj.
Tamb’ Itam wbiegł po stopniach. Pan jego spał.
— To ja, Tamb’ Itam — krzyknął ode drzwi — przynoszę wieści, które czekać nie mogą. — Zobaczywszy, że Jim odwraca głowę na poduszce i otwiera oczy, wybuchnął od razu: — Tuanie, to jest dzień klęski, dzień przeklęty!
Pan jego dźwignął się na łokciu i słuchał — zupełnie jak przedtem Dain Waris. A Tamb’ Itam zaczął opowiadać; usiłował po kolei zdać sprawę ze wszystkiego, nazywając Daina Warisa „Panglima”. Gdy rzekł: — Wówczas Panglima zawołał do naczelnego ze swych wioślarzy: „Dajcie Tamb’ Itamowi coś do zjedzenia” — Jim wstał i spojrzał na niego z tak zmienioną twarzą, że słowa uwięzły w gardle wiernego sługi.
— Mów dalej — rzekł Jim. — Czy nie żyje?