— Ale przecież Jim jest inny.
Temu, zdaje się, przeczyć nie zamierzała; lecz po niejakim czasie dziwny, cichy szept, wędrując sennie przez powietrze, wśliznął się do mego ucha:
— Dlaczego on jest inny? Czy jest lepszy? Czy jest...
— Daję pani słowo honoru — przerwałem — ja wierzę w to, że on jest lepszy.
Zniżyliśmy głosy do tajemniczego szeptu. Wśród chat zamieszkałych przez robotników Jima (byli to przeważnie wyzwoleni niewolnicy zza częstokołu szeryfa Alego) ktoś zaczął śpiewać ostrym i przeciągłym głosem. Z drugiej strony rzeki wielkie ognisko (pewnie u Doramina) tworzyło jaśniejącą kulę, zupełnie z nocy wyodrębnioną.
— Czy on jest wierniejszy? — szepnęła.
— Tak — odrzekłem.
— Wierniejszy niż wszyscy inni mężczyźni? — powtórzyła powoli.
— Nikomu tutaj nie przyszłoby do głowy wątpić o jego słowach, nikt by się nie ośmielił prócz pani.
Odniosłem wrażenie, że się na to poruszyła.