— Nie ma ucieczki — rzekł i zatrzymał się; dziewczyna przystanęła także i milcząc, pożerała go wzrokiem.
— A więc pójdziesz tam? — wyrzekła powoli.
Jim spuścił głowę.
— Ach! — krzyknęła, wpatrując się w niego — jesteś szalony albo obłudny. Czy pamiętasz, jak wtedy w nocy zaklinałam cię, abyś odszedł ode mnie, a tyś powiedział, że nie możesz? Że to dla ciebie jest niemożliwe! Niemożliwe! Pamiętasz, jak powiedziałeś, że nigdy mnie nie opuścisz? Dlaczego tak mówiłeś? Ja ciebie o to nie prosiłam. Obiecałeś z własnej woli, pamiętaj o tym!
— Cicho, ty moje biedactwo — rzekł. — Nie byłbym ciebie wart, gdybym został.
Tamb’ Itam mówił, że w czasie tej rozmowy zaczęła się śmiać głośno i obłędnie jak opętana. Jego pan objął głowę rękami. Był w codziennym ubraniu, tylko nie miał kapelusza. Nagle przestała się śmiać.
— Po raz ostatni — krzyknęła groźnie — pytam, czy będziesz się bronił?
— Nic mi się stać nie może — rzekł z ostatnim błyskiem wspaniałego egoizmu.
Tamb’ Itam ujrzał, jak pochyliła się naprzód, wyciągnęła ramiona i pobiegła do jego pana. Rzuciła mu się na piersi i objęła go za szyję.
— Ach! Ale ja cię zatrzymam, ot tak! — krzyknęła. — Ty jesteś mój!