Gość zażądał oddalenia służącego. Wszystko to obudzało podejrzenia jakieś i obawy, lecz hrabia nie okazał trwogi. Gdy pozostali sam na sam, Fröhlich odsłonił twarz.
— Przed dwoma godzinami — rzekł — byłem zawołany do króla: powtórzę wam jego własne wyrazy.
„Dziś, tajemnie, do Uebigau... powiedziéć mu: niech zaraz ucieka do Polski.”
Sułkowski słuchał z niedowierzaniem.
— Król ci to mówił?
— Król, i z taką obawą, aby kto nie podsłuchał, jak gdyby był nie królem, ale niewolnikiem.
— Jest nim i na wieki zostanie — westchnął Sułkowski.
Zamyślił się hrabia.
— Bóg zapłać — odparł po przestanku krótkim — zażyłeś biédy dla mnie, a raczéj dla króla. Czém ci mogę odwdzięczyć?
— Tém jedném, abyś hrabia spełnił wolę króla jeszcze dzisiejszéj nocy.