— Prawie wszyscy.
— Ale któż ich prowadzi? Któż najgłośniéj gada?
— Jest ich dosyć.
— Trzech lub czterech... posłać szwajcarów niech wezmą i do Pleissenburga; tam rozum przychodzi: reszta będzie siedziéć cicho.
— Ale kogo wybrać — spytał Hennicke.
— Zwątpiłbym o sobie, gdybyś tego nie rozumiał. Za wysoko nie sięgaj, żeby którego z Sułkowszczyków nie zaczepić. Za nizko nie bierz, bo to się nie zdało na nic. Człowieka, co ma stosunki na dworze, nie ruszaj; ale pokaźnych parę...
— A racya? — spytał ex-lokaj.
Brühl się rozśmiał. Czy ja ci potrzebuję racyą dyktować? Słowo głośno wyrzeczone, obraza majestatu; rozumiesz, lub... głupiś... Hennicke.
— Rozumiem — rzekł Hennicke i westchnął.
Brühl się zaczął przechadzać żywo.