— Zawsze jednak do celu, i to dosyć nieszczęśliwie... rzadko trafiam — westchnął jezuita. — Postarzałem. Tu zaś świetne pewnie będą wyścigi... ale gdzież nagrody?
— Jakie nagrody? — spytał zdziwiony nieco królewicz.
— Niech mi Najjaśniejszy Pan daruje — odparł Guarini — po ludzku rzeczy biorąc, tym co najtrafniéj strzelać będą, należy coś w nagrodę i na pamiątkę.
— O tém nie pomyślałem — zawołał królewicz, obracając się wkoło i szukając kogoś oczyma.
— Jeżeli mi wolno będzie — przerwał kłaniając się Guarini — to ja zaofiaruję nagród pięć. Wiele nie mogę, ubogi jestem, ale na uciechę mojego najdroższego pana, składam mój maluczki dar u stóp jego.
Królewiczowi oczy się rozśmiały.
— No co? co? — zapytał.
— A! to moja tajemnica! — zawołał Padre — tego wydać nie mogę przed czasem.
Wskazał ręką na budkę.
— Nagrody moje tam się mieszczą. Pięć najlepszych strzałów je otrzyma.