— Jeżeli chciałeś być niepoznanym — odezwał się po włosku — toś się wcale nieosobliwie zamaskował. Któżby cię nie poznał panie dyrektorze akcyzy?
I począł się śmiać.
— Po czém? — zapytał Brühl.
— Po chodzie, po nodze, po ruchu i po smaku.
Brühl nie mógł poznać maski, rzucił się ku niéj: znikła.
Byłby przysiągł, że to Padre Guarini, ale cóżby jezuita robił na maskaradzie??
Trochę zmięszany tém, że go poznano, znalazł się w pokoju słabo lampami w alabastrowych urnach oświeconym. Tu go kobieta słusznego wzrostu zatrzymała uderzeniem wachlarza. Nie wątpił, że i ona poznać go musiała, on odgadł ją na pierwszy rzut oka; lecz chciał być grzecznym i udał, że się nie domyśla.
— Należy się wam powinszowanie... Brühl.
— O! nie ma mi czego winszować.
— Wiem, sięgacie wyżéj myślą i ambicyą, ale po wschodach iść trzeba, inaczéj non si va sano. Dosięgłeś już bardzo wysoko, a jeszcześ się nie sparł na ramieniu kobiety, która czasem, jak skrzydło podnosi.