Stary Sieniński, który rad słowa zastępował czemkolwiek, westchnął także.
— Dobre to chłopię, poczciwy dzieciuch — mówiła dalej — w pół do siebie staruszka — ale tak go psują, że ani sposobu uchronić.
— Już co to, to prawda! Boże miły, wiele i mnie to łez kosztuje — rzekł stary — ale niema sposobu, francuzi tu królują i na francuza wystrychną.
— Żeby mu choć głowy nie obałamucili, a serca nie zepsuli — bo serce ma złote!
— Kubek w kubek, kropla w kroplę, nieboszczyk pan podczaszy!
— Biedaczysko! westchnęła babka — i łza srebrzysta, rychło rękawem otarta, po zeschłej stoczyła się twarzy.
Wśród tej rozmowy, pan Sieniński usłyszawszy skrzypienie pierwszych drzwi, jakby przeczuciem niepokoju się obejrzał.
— O ho! rzekł — to już ktoś pewnie przyszedł po moję duszę.
W tem, głowa dziewczynki ukazała się w przedpokoju.
— No, a co tam? spytała staruszka.