Włocha twarz wyraziła wielkie zdziwienie.
— Możeż to być? — zapytał — tak śliczna i miła pani, młodziuchna, wychowana...
— Widzieliście ją? — przerwał Dudycz, którego z kolei pochwała ta zadziwiła.
Włoch się zmięszał.
— Widziałem ją zdaleka tylko — rzekł — ale wszyscy wszędzie to głoszą.
Szli, chwilę milcząc, ku wrotom. Kupiec ujął Dudycza pod rękę, jak gdyby go puścić nie chciał, a zależało mu wielce na przedłużeniu rozmowy.
— Od czasu jak tu jestem w Krakowie — odezwał się po chwili — ciągle się spotykam z różnemi pół-słówkami i alluzyami, których niedobrze rozumiem. I nie dziw, bo obcy jestem a widzę, że u was na dworze niełatwo wszystko zrozumieć i kto chce się zbliżyć do ludzi, ostrożnie stąpać musi. Bodaj czy nie dzieli się i dwór i kraj na dwa obozy?
Dudycz, który obszernie się rozgadywać o tem nie lubił, głową tylko kiwnął potwierdzając.
Kupiec uśmiechnął się.
— A wy, czcigodny panie, do którego się obozu liczycie?