Raz jeden z dworzan królowej Bony, blizko się o niego otarłszy i zajrzawszy w oczy, pochwycił za rękę i zawołał.
— Dudycz! — ale nieznajomy wyrwał mu się i mówić z nim nie chciał.
Drudzy potem śledząc poznali w nim także zbiedzonego wielce i na pół obłąkanego Petrka. O nim i o żonie oddawna nikt nic nie słyszał.
Gdy dworzanie oznajmili o nim królowej, kazała go przyprowadzić na zamek do siebie.
— Co się z twoją żoną stało? — spytała Bona.
— Jam temu nie nie winien! — zamruczał Dudycz.
— Gdzież ona jest?
— Pewnie w piekle — odparł Dudycz.
— Nie żyje?
— Nosiła zawsze sztylet u pasa, jam nic nie winien — rzekł Dudycz.