Macerata głowę pochylił.
— Zdrowa jak rybka — rzekł pokazując zęby białe.
— A czyni się chorą? — przerwała Bona.
— Kaprysy rozpieszczonego dziecięcia — rzekł lekarz.
— Którym do czasu dogadzać potrzeba — szybko dodała Bona.
Macerata dał do zrozumienia miną, iż doskonale wiedział o co chodziło.
Królowa palec przyłożyła do ust.
Włoch nachylił się ku niej i szeptać coś począł.
Wtem w przedpokoju ledwie dosłyszany szmer pochwyciło ucho starej pani, wyprostowała się i Maceracie wskazała drugie drzwi do wyjścia, w których za kurtyną blada twarz czujnej Maryny się pokazała. Cichemi kroki wyniósł się na palcach idąc Giovantonio.
Maryna podbiegła ku drugiemu wnijściu, uchyliła drzwi, i w nich ukazał się słusznego wzrostu mnich w czarnych sukniach zakonników św. Franciszka. Czarny, bujny włos wieńcem okalający mu wygoloną nieco głowę, wielkie oczy wypukłe, twarz rysów pięknych ale zbyt grubo wyciosanych, szerokie usta z wargami mięsistemi, rozumnego ale namiętnego zapowiadały człowieka. Pokory tej i uniżoności, jakiemi odznaczali się mnisi tej reguły, wcale w nim widać nie było. Wchodził śmiało i pewien siebie.