Blade lice Bianki zarumieniło się nieco.
— Sądzisz? — podchwyciła — a! zobaczymy wkrótce, moja droga! Na co ci mam krótkie dni szczęścia zatruwać...
Wypuściła z rąk atłas.
— I ja odbierałam takie podarki, atłas tylko był innej barwy, a różaniec z kamieni...
Rozśmiała się szydersko, lice Dżemmy powlokło się chmurą.
— Zazdrościsz mi! — szepnęła.
— Nie, już teraz, nie — rzekła Bianka — bo wiem, że te rozkosze nie mogą trwać i że je potem łzami zapłacić potrzeba, a raz płakałam już długo, długo... i ze łzami poszła miłość.
Ręką w powietrzu pokazała, jakby ptaszek uleciał.
— On był naówczas młodszy — poczęła po małym przestanku — a taki namiętny!... Zaprzysięgał kochać mnie całe, całe życie... a jam wierzyła w to święcie... Tymczasem Carita dorastała i wypiękniała, a nakoniec i tyś najpiękniejsza z nas, zakwitła... Jam była zawsze pewną, że ten los cię spotka...
Dżemma słuchając w początku cierpliwie, w końcu rzuciła robotę z ruchem namiętnym.