— W gardle zaschło, Mikuł! nim konie tchną ja się napiję.
— A wy to zkąd? — spytał go jezdny z za stoła.
Nie zaraz mu odpowiedział Tymoch.
— Mil parę ztąd siedzę, wolny kmieć jestem, z przewodu powracam. —
Westchnął.
— A kogożeście to przewodzili? — zapytał jeździec.
— Hę? czy to teraz na podwody nasze przewodów brak? — począł Tymoch, bo mu się już gęba rozwiązywała. — Miłościwy panie, i my i konie ledwie dyszemy. Albo to u nas księdzów mało? a który z nich jedzie czy swoją ziemią czy cudzą, juści mu wszędzie przewód dać trzeba, a nie to po łbie i konie z szopy bez człeka zabiorą, co ich potém nie ujrzysz. Nie pytają oni, czy i nam kmieciom chudoba wyzdycha. Pędzi starościński włodarz czy dla Władysława, czy dla Bolka, czy choćby i dla Wojewody jakiego, a podoba się Jego miłości księdzu Biskupowi któremu jechać, to i ich ludzie pędzą do przewodu, i starościńscy, i dla żupanów i dla pańskich urzędników, a choćby i dla psiarzy książęcych. —
Westchnął znowu i głowa mu zwisła.
Młody popatrzał nań milcząco, — podawał mu właśnie Mikuł gospodarz miód, a Tymochowi piwo.
— Tak że to ono z wieku bywało! — odezwał się młody z za stołu. Tymoch się na to strząsł.