Henryk podniósł ręce do góry.
— I trzeba, ażeby mnie los nieszczęśliwy zaniósł tu na drugi koniec świata i związał, abym tylko zdaleka musiał niepokoić się i trwożyć.
— A! W. Kr. Mość możesz być zupełnie spokojnym — dodał d’Entragues. — Królowa czuwa, nic zaniedbanego niema.
— Mów mi jeszcze o Karolu — przerwał Henryk. — Jestże on w istocie tak źle?
— Wnosząc z twarzy — szepnął przybyły — zdaje się, że choroba z każdym dniem się staje groźniejszą. Pomimo starań lekarzy, wychudł strasznie, gorączka go trawi. Paré powiada przed temi, którym ufa, iż w tym wieku w jakim król jest, choroba groźniejsza niż w starości.
— Zmienił życie? — zapytał Henryk.
— Bynajmniej.
— A królowa młoda? — tu spojrzał bystro w oczy przyjacielowi, który go zrozumiał.
— Niema o to obawy — szepnął d’Entragues — jedynym potomkiem zostanie dziecię Maryi Touchet.
Henryk się uśmiechnął.