Nagle z piersi Anny wyrwał się okrzyk wprędce stłumiony, potrąciła jakby przestraszona krajczynę i nic nie mówiąc, ręką drżącą ukazała jej na prawo.
Oczy pani Łaskiej idąc w tym kierunku zatrzymały się na młodziku stojącym niedaleko, który płaszczem otulony, w berecie z piórem na głowę ułożonym od niechcenia przypatrywał się także tańcującym.
Krajczyna zobaczywszy go, o mało nie wykrzyknęła także.
Nie chciała wierzyć oczom swoim.
Gdyby nie strój męzki, powiedziałaby że miała przed sobą Dosię Zagłobiankę. Królewna, chwilę się tylko zawahawszy już z krajczyną do tego zjawiska miała się zbliżyć, gdy Zagłobianka (ona to bowiem była) obejrzała się, poznała Annę, rzuciła się jak szalona w zarośle i znikła.
Królewna długo stała nie mogąc się z miejsca poruszyć.
— Widziałaś ją? — zapytała towarzyszki.
— Widziałam kogoś nadzwyczaj podobnego do Dosi — zawołała Łaska.
— Ale to ona sama — odparła ręce załamując królewna. — Niema wątpliwości! Posądziłam biedną Żalińskę, że się jej to przywidziało.
Niestety! Boże mój... ta dziewczyna biedna.