Sederyn się skłonił. Nawykły do przesady w słowach Francuzów, którzy wszystko powiększali, nie przywiązywał nadzwyczajnej wagi do zapowiedzi tej Villequiera.
— Jestem na rozkazy — rzekł chłodno. — Wiecie że służyć zawsze gotówem.
Villequier palec położył na ustach.
— A naprzód, milczenie! pod gardłem.
Sederyn wciąż odpowiadał głową tylko.
Villequier namyślał się, marszczył i słów dobierał.
— Król prawdopodobnie w tych dniach, jak najrychlej, przypuśćmy najdalej za parę dni, musi jechać do Francyi. Król brat jego umarł, korona francuzka spada na niego. Musi ztąd precz. Polacy go pewnie wypuścić nie zechcą, on czekać na ich pozwolenie nie może. Należy obmyśleć środki ucieczki... zwróciłem się o to do was. Kapitan Larchant wam pomoże.
Z natężoną uwagą słuchał w początkach Sederyn, ale zrozumiawszy o co szło, zbladł jak trup, ręce podniósł, pochwycił się za głowę — milczał długo.
Villequier zląkł się tego milczenia.
— Panie Sederynie — zawołał — mów, nie mam czasu do stracenia. Król rachował na was.