— Ten się boi czarów i czarownic — dodał — a ja mam taki węzeł przy sobie zawsze, co mi go jedna baba dała, że mnie żadna wiedźma najzłośliwsza nie może uczynić nic.
Jeżeli trzeba co sprawić, to się zrobi!
Kruk chętnie mu ustąpił i odszedł do progu.
Biskup zadumał się.
— Powiedzcie jej, przestrzeżcie... że jak mi się raz jeszcze na oczy nawinie — zły! zły ją los spotka!
Wierzeja odparł.
— Powiem jej to, i więcej! Będę wiedział jak się z wiedźmą rozmówić! ho! ho!
Paweł uśmierzając się dołożył nie patrząc na stojącego.
— Powiedz jej, niech mi z drogi idzie precz! Po ulicach, w kościołach gdzie ja jestem żeby mi jej noga nie postała. — Zagroź!
Głową potakując mu, wybrany do poselstwa śmiałek, dołożył.