Dwaj przyjaciele uścisnęli się serdecznie..., potem się zaczęli sobie przypatrywać.
— Utyłeś jak fasa! — rzekł Jaksa.
— A ty nędznie wyglądasz, coś bieda cię strzepała — odparł sapiąc Nikosz.
— Chcę się odgryźć, i dlatego z Krakowa uciekłem, — rzekł Jaksa.
— Byle nie do nas, bo tu króluje post... he! he! — począł Nikosz — ja jak chcę się pożywić i ochłodzić idę na miasto, a i z tego potem spowiadać się muszę, aby grzesznej duszy nie zgubić.
— Nikoszu miły, pogadalibyśmy, — rzekł Jaszko, — byle gdzie kąt. Na zamek do was ja nie chcę, u Sulenty u którego mieszkam, nie raźno się rozgadać — gdzieby pójść?
Nikosz się poskrobał w głowę, i dokoła oczyma zatoczył.
Na ucho szepnął Jaszkowi.
— Ja tu mam wdowiczkę pobożną, do której czasem na miód zachodzę. Dobre kobiecisko, ale u niej się trzeba cicho sprawować, bo ona nie lubi hałasu... żeby ludzie nie gadali.
Skrzywił się nieco Jaksa.