— Panie! panie — wołał — jam nie winien... jam nie winien!
W tem z ciemności wynurzyła się postać blada, trup czy żywy człek, z oczyma świecącemi. Był to ks. Żegota.
— Jam winien! — rzekł — ja! masz mnie! zabij!...
Waligóra krok odstąpił od niego.
— Dajcie mi ich! — krzyknął — tu! dajcie mi ich!
— Rannych śmiertelnie niemców ja wziąłem pokryjomu na zamek — ja, dla miłości Chrystusa... ja — począł ksiądz — ubij że mnie...
Waligóra stał, trzęsąc się cały...
Telesz podnosił się z ziemi.
Odwrócił się do niego Mszczuj.
— Daj mi tu ich! daj mi ich! — zakrzyczał.