— Zgoda na to — potwierdził Leszek — wielki ten patron, co się płaszczem z ubogim dzielił nauczy nas dla zgody coś poświęcić.
Konrad miał uśmiech szyderski, który powstrzymał.
— A miejsce? oznaczyć trzeba je zawczasu, aby się każdy przysposobił.
— Jak myślicie? — zapytał Leszek Biskupa...
— W tamtej stronie znajdzie się pewnie jaka wieś klasztorna z kościołem, na której gruntach rozłożyć się będzie łatwo...
Książę Konrad szukać się zdawał w myśli.
— Mają tam swoją ziemię mnichy z Trzemeszna — rzekł podumawszy.
— Gąsawę, jeśli się nie mylę, — dołożył Biskup. — Dla nas to wielu daleki kraj i okolica pustynna — lecz gdy w stronie Nakła trzeba się zbierać a nad granicą — i w Gąsawie dobrze. Długo leżeć tam nie potrzebujemy, przy pomocy Bożej.
— Do Światopełkaby zaraz słać — dodał Konrad, — aby czas do namysłu miał.
— Wam to w imieniu brata najłatwiej będzie — rzekł Biskup. — Poprzecie swoją powagą jego żądanie... ślijcie, ślijcie...