— Tak jest — odrzekł Teodor — nie odchodź, będę za pięć minut u ciebie.
Teodor przyszedł.
Po raz pierwszy od dłuższego czasu miał na sobie cywilne ubranie. Wiatrówki23 więdły w domu. Nie usiadł mimo zaproszenia Pawła. Stał w mroku zimowego wieczoru, na jego płaszczu błyszczało jeszcze i szybko się roztopiło parę śnieżnych gwiazd. Kapelusz trzymał w ręku — poznać było, że byłby go chętnie trzymał obiema rękami. Upokorzony — w domu brata. Paweł wydawał mu się bardziej obcy wśród obcych mebli, wśród ścian, które były własnością Pawła, wyłącznie Pawła. To nie był dom matki, w którym Teodor, bądź co bądź, doznawał uczuć wywłaszczonego, wzniosłą gorycz, która również nadaje praw własności. Czy pomoże mi? Do chwili, w której zadzwonił do mieszkania Pawła, chodził bez określonego planu. Nie był w stanie wyobrazić sobie, co powie i co Paweł na to odpowiedzieć może. A teraz w ogóle nie wiedział, co ma powiedzieć. Zapadający szybko mrok wypełnił pokój. Paweł nie zapalił światła. Rzekłbyś: woła ściemniające się niebo na pomoc przeciw Teodorowi.
„Powiem to, zanim noc zapadnie” — pomyślał Teodor.
— Potrzebuję natychmiast co najmniej 2000 dolarów! — rzekł wreszcie.
— Nie mam!
— Muszę dziś w nocy uciec. Z Gustawem. Ty go nie znasz. Zbroił coś.
— Co mówisz? Cóż ty masz z tym wspólnego?
— Możesz mnie oddać w ręce policji, jeżeli chcesz. Brałem w tym udział! — A ponieważ pomyślał, że Paweł mógłby uważać go za pospolitego bandytę, dodał szybko:
— Polityczna sprawa.