— Powiedz parę słów, Teodorze; jak tam żyłeś?
— Jak pies, w głupim kraju, a pluskwy — coś obrzydliwego!
— Pluskwy?! — zawołała pani Bernheim.
— I wszy! — uzupełnił Teodor z satysfakcją.
— Na miłość Boga! Teodorze, musisz natychmiast przebrać się.
Poszła do kuchni. „Anno, zrób kąpiel; dziesięć polan wystarczy; ale przynieś jeszcze węgla z piwnicy, masz klucz”. Od wojny pani Bernheim nie oddawała nigdy służącej kluczy do piwnicy.
Poszła z synem do łazienki, nie chciała zostawiać go samego. Czekała, póki się nie rozbierze, czyhała na sposobność, ażeby mu pomóc. Była szczęśliwa, gdy spostrzegła, że oderwał mu się rękaw od koszuli. „Natychmiast ci to przyszyję — rzekła. — A gdzie reszta koszul?” Z rozkoszą czekała na nagość syna. Zdawało jej się, spodziewała się, że odkryje jakiś defekt cielesny, który równie dobrze można by wytłumaczyć nieobecnością w domu, jak odpruty rękaw. Widziała nagiego syna, po raz pierwszy od dzieciństwa leżał przed nią nago w wannie. Miał tylko okulary na nosie, których nie chciał zdjąć, jak gdyby były ostatnią zasłoną.
— Ależ schudłeś! — rzekła pani Bernheim.
— I chory jestem! — dodał syn.
— Co ci dolega?