— A ja dodam — odezwał się Harbert — że te eukaliptusy należą do rodziny, która ma wielu pożytecznych członków, mianowicie: gujawa26, rodząca owoce o tej samej nazwie; goździkowiec27, rodzący goździki; drzewo granatowe rodzące granaty; Eugenia cauliflora28, której owoce służą do wyrobu niezłego wina; mirt ugni29 dający sok do wyrobu wyśmienitych alkoholi; mirt caryophyllus30, którego kora daje tak ceniony cynamon; Eugenia pimenta31, dający pieprz angielski; mirt właściwy, którego jagody zastąpić mogą pieprz; Eucalyptus robusta32, dający rodzaj doskonałej manny; Eucalyptus gunni33, którego sok drogą fermentacji przekształca się w piwo; wreszcie wszystkie te drzewa znane pod nazwą „drzew życiodajnych” czy też „drzew żelaznych” także należące do rodziny mirtowatych, która liczy czterdzieści sześć rodzajów i tysiąc trzysta gatunków34.
Nie przerywano chłopcu, który z wielkim zapałem wygłaszał swoją lekcję botaniki. Cyrus Smith, słuchając, uśmiechał się, a Pencroff słuchał z niedającym się opisać wyrazem dumy.
— Dobrze więc, Harbercie — powiedział Pencroff — ale przysiągłbym, że wszystkie te pożyteczne drzewa, które wyliczyłeś, nie są takimi olbrzymami jak te.
— Rzeczywiście, Pencroffie.
— To potwierdza to, co powiedziałem — odparł marynarz — że z tych olbrzymów nie ma żadnego pożytku.
— Otóż w tym się pan myli, Pencroffie — odezwał się na to inżynier — i właśnie te olbrzymie eukaliptusy, pod którymi teraz siedzimy, do czegoś się jednak przydają.
— Do czego mianowicie?
— Do poprawiania warunków zdrowotnych w krajach, w których rosną. Czy pan wie, jak je nazywają w Australii i na Nowej Zelandii?
— Nie wiem, panie Cyrusie.
— Nazywają je drzewami gorączkowymi.