Paryż

by Juliusz Słowacki

Nowa Sodomo¹! pośród twych kamieni

Mnoży się zbrodnia bezwstydna widomie²

I kiedyś na cię spadnie deszcz płomieni,

Lecz nie deszcz boży, nie zamknięty w gromie,

Sto dział go poszle³... A na każdym domie⁴

Kula wyryje straszny wyrok Boga;

Kula te mury przepali, przełomie⁵,

I wielka na cię spadnie kiedyś trwoga,

I większa jeszcze rozpacz — bo to kula wroga...

I już nad miastem wisi ta dział chmura,