Że już w nim żadna z kosteczek ni z błonek
Nie myśli o nas... i stała się łupem
Robaków — a zaś dusza pełna sromu303
Do ciaśniejszego przeniosła się domu.
45.
Dziwnie być musi płakać nad cząsteczką
Własnej mogiły i czyśćca męczarnie
Od niej odwracać... bo jeszcze jest sprzeczką,
Czy dusza za nas płaci solidarnie,
Czy członek, co się na ciała pogrzebie