wakacje będą miały znaczenie, to można wykorzystać któreś piętnaście minut na
niezobowiązujące wyobrażenie sobie tej niewątpliwie ciekawej przygody.
Każda marność zyskuje na czułości, która ją ocala, która ją składa w harmoniczną
jakość. Przecież wierzchołek góry lodowej nigdy nie opowiadał podwodnej historii
góry, choć uważał się za koronkę trwałości — za szczyt istnienia, bo mocował się
z pogodą, z wiatrem, śniegiem i gradem, a także z rzewnie rozmywającym
deszczem i permanentnie natarczywą falą.
Więc obraz całości ma moc redefinicji. Słabość, ta przerażająca wątłość, bezwład
powiek obolałych od płaczu i zanik głosu w krtani wydają się mieć związki głębsze
i potężniejsze, od których zależy pomyślna inwersja, jednak nie losu, lecz natury.