Łzy okazuią słabsze serca bicie,
Gdy piérwsza zorza, dziecieńciu zaświta!
Czy burzą zgięty, kwiat szczęścia okwita,
Czy wiosna nowe, wydaie obficie,
Czyli nas stawił los na szczęścia szczycie,
Czyli w nieszczęścia, koleie nas chwyta;
Ciągle łzy ronić, iest losem człowieka;
Łzy tylko ulgę przynoszą wstrapieniu,
Łzami zrószony żal od nas ucieka;
One czuć daią roskosze w westchnieniu;